Oaza spokoju.

photo by: Monika Tumińska

` zamykam oczy i szukam w sobie Oazy Spokoju `

Dzisiejszy spacer z Vampirem był bezbłędny.
Uwielbiam kiedy gra, a jego muzyka rozchodzi się echem wśród opustoszałych sal.

Ruiny były dzisiaj nagrzane słońcem, pojedyncze jego promyki przedzierały się przez szczeliny dachu i oblewały błyszczącymi smugami smutne ściany.

A ja słuchałam. Z zamkniętymi oczyma stojąc pośrodku tego wszystkiego. 

Wyciszyłam się, wyłączyłam, odgoniłam wszystkie myśli.
Słuchałam, odpoczywałam, oczyszczałam się.
A on nie przestawał grać, póki niemalże narodzona na nowo, nie wróciłam do niego stając cichutko tuż za jego plecami, nie chcąc przeszkadzać.
Mogłabym słuchać tych dźwięków w nieskończoność.
I słów, które były dobierane tak, by nie zmącić ni klimatu ni tej znajomości niepotrzebną falą żalu.

Biegałam po pustych salach, pełnych smutku... próbując jak dziecko schować się, schronić. Przez chwilę poczułam się jak bohaterka filmu, w którym odegra rolę i zginie, bo tak napisane było w scenariuszu.
Ta chwila obudziła we mnie lęk i zmusiła do powrotu do rzeczywistości.
Może to i lepiej. W innym wypadku pożarły by mnie moje własne fobie.

Kilka godzin w innym świecie i jedno przyjacielskie przytulenie, które uzmysłowiło mi, że ludzie nie przestali istnieć...

Wiele mi to dało. 
Niezapomniany wieczór.