Odczucia w słowach.

... czuję sie jak śmieć... takie nic...
leżące na podłodze...
coś, co każdy może podeptać...
coś..., co lezy skulone...
zmarzniete...
NIKT pani NIKT ...
nikt nawet mnie nie zauważy...
podepta moje ręce...
skopie moje ciało...
i przejdzie dalej...
jakby nic nie miało miejsca...
a ja przecież mam dłonie, które pragną ciepła...
mam serce, które chce być kochane...
mam duszę...która jest jak zbłąkana, zbity pies...
jestem śmieciem...
przepraszam za moje niegdyś roześmiane oczy
przepraszam za to, że sie kiedys śmiałam...
przepraszam za to, że miałam przyjaciół, których juz nie mam...
przepraszam, że kochałam chłopaka, który był mi zabroniony
przepraszam, że z każdym kolejnym dniem otwierałąm oczy zamiast zasnąć raz na zawsze...
przepraszam, że mówiłam prawdę, kiedy inni myśleli, że to kłamstwa...
przepraszam, że nie myślałam o sobie widząc krzywdę innych
przepraszam, że pocieszałam kiedy było źle
przepraszam, że oddychałam tym samym powietrzem co wy!!
przepraszam za moją barwę głosu
przepraszam za każde słowo...
przepraszam, że mogę chodzić...
przepraszam za dar wymowy
przepraszam za dar słuchu
przepraszam za moją wiarę
i tu także jej braki...
przepraszam za moją miłość do Boga
przepraszam, że nie ćpam...
przepraszam za to, że jestem inna
przepraszam za to, że nie mam taty...
przepraszam za to, że nie potrafię o tym słuchać...
przepraszam za to, że jestem zdrowa...
przepraszam za to, że chciałam miłości...
przepraszam za moje marzenia...
przepraszam za łzy kiedy je gasiłyście...
przepraszam za moja niewiarę...
przepraszam za moje dzieciństwo...
przepraszam za moja niewiedzę...
przepraszam za moją nadzieję...
przepraszam za to, że chciałam być kimś...
przepraszam, że szukałam celu w życiu...
przepraszam, że go nie znalazłam...
przepraszam za moje depresje...
przepraszam za to, że jestem...
przepraszam za to, że nadal żyje...
przepraszam za to, że sie urodziłam...
przepraszam za każde to zdanie...
wybaczcie lecz kocham i tak juz zostanie..