Ulotne , magiczne chwile.

Znowu zawitałam do Wrocławia. Na chwilę...bo jak mam nazwać te kilkanaście godzin w pośpiechu?

Nie czułam magii miasta, a przynajmniej nie czuję jej już tak silnej. 

Tyle znaków zapytania, tyle żalu.

Pokaz. Kolejny. Czekałam na niego od maja... Jestem szczęśliwa, że mogłam w nim wziąć udział. Spełniam się. Naprawdę to lubię.

Pobudka tak wcześnie i pośpiech, byleby tylko zdążyć na pociąg. I te prawie siedem godzin podróży... 

Spotkanie z Sergiejem, krótki spacer, kawa, Jack Daniels w Spiżu. 

Spóźnienie na przygotowania i kilka godzin szykowania się na wybieg. 

I poznałam Skibę ;) Spotkałam się znów z dziewczynami :). 

I sam pokaz, mała nutka strachu, może stres i kilka chwil tylko dla mnie. 

Dla takich chwil można żyć.

Ale...to mało, wciąż za mało. Chciałabym pospacerować po Wrocławiu... Zrobić zdjęcia... powspominać... tęskno mi czasem do przeszłości..

Z tego wszystkiego najważniejsze było to, że pojechałam tam z fajnymi ludźmi : Maciek, Ania, Mariusz, Alicja..

I dziękuję Maciek, że chciałeś ze mną tam zostać, to naprawdę dużo dla mnie znaczy. :)

z braciszkiem w Spiżu na Danielsie

z Alicją , backstage

tuż przed występem

z innymi modelkami :D

wybieg i mój zaciesz ^^

  

z braciszkiem i Mariuszem

play ;D

    

wybieg

  

wybieg

  

wybieg

  

wybieg

CREDIT:

zdjęcia: Maciek Wierzchowski & Mariusz Sołtysiak

serce - moje największe przekleństwo

Nigdy nie sądziłam, że kilka słów może zniszczyć komuś świat. Że coś, co nie dotyka bezpośrednio może złamać, rzucić twarzą w piach. A jednak. Jak wiele muszę się jeszcze nauczyć? Chciałabym potrafić przyjmować wszystko na chłodno, na spokojnie. Ale nie potrafię. Próbuję i uczę się dzień po dniu, ale na to potrzeba tak wiele czasu i wsparcia tych, na których jeszcze mogę polegać.

A nie ma takich osób wiele. I boję się ufać kolejnym. 

Słyszę, że życie mnie nie skrzywdziło, że nie jestem z tym wszystkim taka sama, ale co oni mogą wiedzieć, co może wiedzieć osoba, która nie doświadczyła tego samego co ja, która nie siedzi w mojej głowie i nie widzi tych wszystkich obrazów, nie ma pieprzonych flashbacków sprzed kilku/kilkunastu nawet lat, które tak bardzo bolą... szczególnie teraz, kiedy dorosłam i mogę zrozumieć, co wydarzyło się tak naprawdę i jakie wtedy padły słowa. Nie potrafię tego tak po prostu wyrzucić z siebie. Nie da się też z tym pogodzić, choć łatwo mówić, że ulga przychodzi, kiedy godzimy się z demonami. 

Mam je wchłonąć w siebie? Uciszyć? Będą się budzić raz na kilka lat i nigdy nie będę tak naprawdę wolna.

Próbuję się czymś zająć. Fotografia, choć tak wiele brakuje mi jeszcze do spełnienia. Książka...choć ciężko się skupić, muszę jakoś dać sobie z tym radę.

Czasem tęsknię za zwykłym, jesiennym, beztroskim spacerem, na którym nie rozmawia się na ciężkostrawne tematy. Który jest jedynie odpoczynkiem.

Albo wygłupami ze znajomymi, które nikogo nie ranią, a wnoszą tyle radości.

Czasem tęsknię za Jas' albo Figaro. Któryś zawsze podbiegał, przytulał zimny nosek do mojego policzka, a później kładł głowę na kolanach i nie pozwalał się smucić.

Czasem tęsknię do czegoś, czego nie umiem nazwać, czego się tylko domyślam i przed czym się bronię. 

I czuję się potwornie słaba, słaba jak jeszcze nigdy.

Nie wiem kogo prosić o pomoc, nigdy nie pozwalała mi na to duma... a teraz... teraz nie umiem już sobie radzić z rzeczywistością.

strong enough

Fight the fight alone
When the world is full of victims
Dims a fading light
In our souls

 

 

 

jest tyle słów które chciałabym powiedzieć

nie potrafię

tak wiele mnie dusi i nie pozwala zasnąć spokojnie i wymusza na mnie potoki łez których nie potrafię zatrzymać

nawet nie wiem jak mam się zabrać za opowiedzenie tego wszystkiego 

nie chcę tylko by ktokolwiek czuł się winny moich łez smutku milczenia i odizolowania się od świata

ja po prostu nie potrafię sobie pomóc

nikt nie potrafi 

to się nigdy nie skończy jest coraz gorzej nie mogę racjonalnie myśleć kiedy znów mnie to dopada

tak wygląda depresja? nie wiesz co się z Tobą dzieje 

i gołym okiem masz pogorszone samopoczucie

nie mam na to siły to nie jest po prostu dołek 

to wypala od środka

wywleka z pamięci wszystko najgorsze co zrobiłam i powiedziałam w swoim życiu

i stawia znów na przeciw mnie 

coś z czym nie umiem walczyć coś co od początku ma nade mną przewagę

w głowie nadal tylko jedno pytanie

jakby ktoś szeptał mi wciąż do ucha:

dlaczegodlaczegodlaczego?!

kurwa....

po prostu mi odpowiedz..

czarne ptaki

 

Spacerowałam wczoraj wśród kolorowych smutnych liści po jednym z warszawskich cmentarzy. Widziałam kolorowe świeczki na tylu grobach, kwiaty: sztuczne i żywe przeplatające się ze sobą całą gamą kolorów. Widziałam wielu ludzi, którzy na chwilę zatrzymywali się przy zimnych pomnikach.

Nie chciałam pamiętać. Powinnam, a jednak usilnie próbowałam wyrzucić myśli z głowy. Nie udało się.

Tęsknię za Tobą. Każdego dnia bardziej. Ciągle czuję pustkę, która powinna być zapełniona. Chciałabym jak malutka dziewczynka podbiec do Ciebie ze śmiechem, wspiąć się na palce i wdrapać na Twoje kolana. I zobaczyć jeszcze raz ten uśmiech, poczuć jak głaszczesz mnie po głowie.

Nie umiem myśleć o śmierci. Napawa mnie strachem. Brakuje mi Ciebie strasznie. Wiem, że gdzieś tam jesteś, musisz być. Bo jaki byłby sens życia gdyby tak nagle się kończyło...? 

Uśmiechałam się, robiłam zdjęcia, ściskałam za rękę M., który szedł tuż obok mnie.

A w głowie miałam wojnę. 

I tę wojnę przegrywam raz za razem...

[*]