W ostatniej chwili.

Tak już mam, że za pięć dwunasta wyznaję wszystkie swoje grzeszki.
Tak właśnie zostało mi ostatnie 6 godzin z mojej nastoletniości, która naprawdę nie wiem kiedy mi zleciała. Dziś w nocy jedynka zamieni się w dwójkę.
Niby nic, kolejny rok do przodu. A jednak...

Jednak mówiąc: mam dwadzieścia lat, powinnam dodać: i tak wiele osiągnęłam, tak wiele zmieniłam i poukładałam w swoim życiu.
Zaplanowałam i próbowałam spełnić choć kilka z marzeń.
Powinnam mieć za sobą szalone chwile z dzieciństwa i rozbrykane wspomnienia z czasów dojrzewania. A co mogę powiedzieć teraz? Kiedy stoję przed lustrem, a za mną w tle tyka nieubłaganie zegar? 

Otóż...nauczyłam się czytać, pisać i liczyć szybciej niż inne dzieci.
Nienawidziłam przedszkola, toteż poszłam dopiero do zerówki.
Nie lubiłam bawić się z innymi dziećmi, wolałam siedzieć z książką i czytać. 

Podstawówka była totalną porażką, zawsze uczyłam się do przodu i nudziłam się na zajęciach. To właśnie tam poznałam pierwszą cudowną koleżankę na kilka lat i to tam narodziła się pierwsza miłość, którą wspominam dobrze do dziś, mimo, że nie mamy ze sobą jakoś specjalnie dużego kontaktu. 

To tam narodziły się marzenia o muzyce, śpiewie, występach, to tam zaczęłam występować przed publicznością i robić coś ze swoim życiem.
Tam zapragnęłam czegoś więcej niż obserwowania przemijających dni.

Gimnazjum... było kolorowe... pierwsze dwa lata które nauczyły mnie życia.
Jakby ktoś uderzył mną o beton, kazał wstać i iść sypiąc mi piachem w twarz.
A ja się nie poddałam. Moje nerwy zszarpały się do granic możliwości.
Dowiedziałam się co to nienawiść, wstyd, lęk.

Pokochałam ciężkie brzmienia, które zostały ze mną do dziś i które pomogły mi żyć, przejść przez to piekło. 

Poznałam ludzi którzy tak samo budowali jak i burzyli moją przyszłość.
Moje marzenia nabrały nowego sensu, przeszły w inny wymiar - bardziej namacalny, realny. Były większe i trudniejsze do zrealizowania, ale przez to nie boję się powiedzieć, że piękne.

To właśnie wtedy wybrałam kilka złych dróg, które później okazały się ślepą uliczką, z której wyjścia szuka się wystarczająco długo, by popsuć sobie kilka kolejnych lat.

Poznałam mnóstwo ludzi, byłam na wielu wyjazdach.
Próbowałam alkoholu i paru spraw, o których wolę zapomnieć.
To wtedy brałam udział w seansie spirytystycznym, którego skutki odczuwam do dziś jakkolwiek wymazuję to z głowy i jakkolwiek tego żałuję. 

Zrobiłam wtedy tak wiele głupstw, ale właśnie one później mnie ukształtowały, umocniły, dały w twarz i otworzyły oczy.

by Radosław Zaborski
kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Ostatnia klasa gimnazjum i kolejny obrót o 180  stopni. 

Poznałam kolejnych ludzi, którzy zostali ze mną na dłużej i   pokazali jak cieszyć się życiem.
To właśnie wtedy poznałam tak bliską mi przyjaciółkę, z którą kontakt niestety się urwał dość szybko. Jednak o takich sprawach się nie zapomina.
To przez ten czas były miłostki i miłości, uczucia malowane bólem, zwątpieniem i krzywdą.
I wytrwałość, która tak szybko się wyklarowała po tylu upadkach. 

Liceum. Niby taka dorosła szkoła.
A jednak... tyle samo w niej idiotyzmu co w każdej innej. 

Tam dokonałam kolejnych wyborów, których żałuje się przez całe życie. 

Ale podobno człowiek uczy się na błędach. 

Wiele pozostawiam sobie do życzenia patrząc wstecz, ale dziś wiem, że daję z siebie wszystko, żeby to ponaprawiać.
Żeby wymazać każdy zły krok który zrobiłam i wybrać tę właściwą drogę.

Dlatego moje plany nie są już dziecinne, dlatego planuję może zbyt poważnie zabierając sobie ostatnie chwile z nastoletniej naiwności i wolności.
Ale zasmakowałam już takiego rozczarowania i takiego bólu, że wolę się zabezpieczyć na wypadek kolejnego upadku.

A teraz? Co mogę powiedzieć na końcu patrząc sobie w oczy?
Nie mogąc skłamać? 

Czy moje życie do tej pory... czy ja jestem z niego dumna? 

Z przeszłości nie. I nie boję się tego powiedzieć głośno. 

Jestem dumna z tego, co udało mi się zrobić w ostatnim czasie.

Poznałam niesamowitych ludzi, którzy okazali się wsparciem, ostoją, nadzieją, przyjaciółmi. 

Plany które powstały w mojej głowie i ujrzały światło dzienne są trudnymi decyzjami, których nie boję się podjąć, a moja przyszłość zapowiada się fantastycznie, chociaż wiem jak trudna będzie droga na sam szczyt. 

W każdym razie dziękuję za 7305 dni, które właśnie powoli mija.