10.04.2010-10.04.2011

Frozen Day.

W głowie wojna słów, powinności i własnej oceny sytuacji. 

Co mam napisać? Że katastrofa w Smoleńsku była ogromna? Że tak bardzo mi żal tych ludzi? Że Polska znów cierpiała? 

Tak... powinnam to napisać. Bo po raz kolejny nasz kraj w kształcie serca dotknęło coś tak tragicznego.

Tylko obok tragizmu w naszej ojczyźnie kryje się komedia. Tak było i tym razem.

Jedynie kilka godzin po wypadku wyglądało tak, jak powinno - w zadumie ze łzami. Przerażenie i wielki ból po stracie. Współczucie.

Później pojawiło się stado wilków chcących rozszarpać się wzajemnie . 

A za co? Za to, że odczuwaliśmy współczucie? Za to, że zamiast nazwać to statystyką, nazwaliśmy to tragedią?

Teraz modniej jest obracać to w liczby. Mniej bólu? Nie sądzę.

...

A media? Żywiły się przez cały rok ludzką krzywdą. 

[*] pamiętam o tym, co stało się rok temu .

Zapomniałam każde słowo, jakie padło z ust polityków i dziennikarzy.

Tego dnia dla mnie zginęli ludzie - nie politycy.

Z krwi i kości. Tacy jak ja, czy każdy inny. Zostawili rodziny. I kraj...na jakiś czas całkiem samotny.

Boli, że w naszych oczach ten wypadek był mniejszy niż w oczach ludzi z obcych krajów. 

Boli, że łatwiej było doszukiwać się w tym sensacji niż przez chwilę uczcić pamięć w milczeniu.

I po raz kolejny czerwień zalała biały fragment naszej flagi...