Załamanie.

Miało być kolorowo i pięknie... jak zawsze... obiecanki cacanki a głupiemu radość, nie? Super się zapowiada...
Matki nie ma, stary też za granicą... a ja tu muszę znosić jakieś dąsy, sprzeczności... no i do kogo żal?
Miało być kino, spacery i godziny prawdziwych rozmów...
Wczoraj pocieszałam, że trzeba dużo rozmawiać żeby się zrozumieć... kłamałam? Chyba nie... a może tylko tak mi się wydawało...?
Mało zrozumiane słowa rzucane na wiatr...
Zaraz gość... gość w dom, Bóg w dom...
no i jak tu nie wpuścić gościa do domu? Boga nie wpuszczę? A jeśli... eh, mało ważne...
Dla mnie teraz liczy się tylko to, że znów odłożyli moje sprawy na dalszy plan...
teraz znowu krzyk o byle co... miłość? Nie... wyśmiałabym się z tego gdybym usłyszała to słowo wypowiedziane głośno...
wszystko z pospiechem... całe życie...
nigdy nie miały dla mnie czasu... ciągle praca i pieniądze...a jak nie to po prostu brak chęci do życia i udawane (?) zmęczenie? Całe życie tak samo... dzień po dniu...
a gdyby tak...
nie ma gdybania...
mam to wszystko w dupie...
całe życie i cały ten świat...
teraz jest burza... wyjdę z domu i będę chodzić pomiędzy kropelkami deszczu...może zmyje ze mnie ten gniew...
nie zasnę... bo jutro nie będzie lepiej...
niech ten dzień się już skończy...
niech nadejdzie noc...
niech znowu będzie cicho i samotnie...