Ocean łez.

...siedzę od dłuższego czasu w ciemnym pokoju i udaję, że wszystko gra...
udaję, że się usmiecham i chowam łzy w rękawie od sweterka żeby tylko przypadkiem ktoś tego nie zauważył...
DLACZEGO?????????????
dlaczego ja muszę tak zyć?!
nie myslę egoistycznie bo wiem, że tysiące osób ma gorzej, ale mimo wszystko to tak bardzo boli... mimo wszystko powoli zatapiam się we łzach, które niemiłosiernie mnie palą...
zatapiam we wspomnieniach, które ranią mnie bez opamiętania...
mówią, że trzeba być silnym...
podtrzymywaliście mnie na duchu, bo sami byliście szczęśliwi...
ocieraliście moje łzy bo na waszych twarzach gościł uśmiech...
przytulaliście mnie, bo sami byliście weseli...
kłamaliście, że kochacie... bo za mało mieliście odwagi by powiedzieć prawdę...
TERAZ JA NIE PODTRZYMUJE WAS NA DUCHU BO ZA BARDZO MNIE BOLI...
NIE OCIERAM WASZYCH ŁEZ BO PRZEZ SWOJE NIC NIE WIDZĘ...
NIE PRZYTULAM WAS BO MOJE RAMIONA SĄ ZA SŁABE...
NIE KŁAMIĘ ŻE WAS KOCHAM, ALE MÓJ KRZYK ZA CICHY JEST ABY OBUDZIŁ WASZE SERCA!!!

Kazanie.

W środę popielcową byłam w kościele... no i jak zwykle słuchałam kazania...
ksiądz mówił, że trzeba dobrem odpłacać na zło...
że trzeba wybaczać, kochać wrogów...
zapominać o tym złym...
tak...
i powiedział w końcu: "kiedy uderzą nas w twarz-nadstawmy drugi policzek..."
***
nie potrafię kochać tych, którzy ranią mnie z usmiechem na twarzy...
nie umiem zapomnieć o tym bólu...
nie potrafię wybaczyc...
a kiedy dostaję od kogoś policzek... oddaję ze zdwojona siła...
bo ileż człowiek jest w stanie wytrzymać...??

Śmierć Daniela.

Daniel ... kocham Cie... i zawsze będę... [*] ...dzieki, że... byłeś;(

Dreszcz.

Twoje komentarze Ingrid wywołują u mnie dreszcze... pamiętaj jednak, że każda góra nawet ta najwyższa ma szczyt... i nawet ta kolejna i jeszcze jedna... wiesz... kiedys droga sie kończy... i to wtedy nie jest ważne, czy jesteśmy na szczycie czy na dnie...bo kilka chwil później nie ma nas wcale a tam wysoko... nikt nie pyta kim, czym byłes i jak daleko zaszedłes w ziemskim pielgrzymowaniu...
pamietaj... życie jest przejściem po szkle... aby kiedys boso byc godnym stanąć na płatkach róż...

 

Odpowiedź.

heh... nie wszyscy, którzy sie zagubili potrafią skoczyć...
bo ciągle mają nadzieję, że się podniosą...
nadal niewiele rozumiem, a liczę, że z czasem trochę się wszystko rozjaśni... cóz...
ja wiem, że zycie jest jakie jest... ale ta niesprawiedliwość mnie przerasta...
przerasta mnie każdy nowy dzień...
każde ludzkie słowo, przez które przemawia gorycz i ból...
każda chwila, w której wieje smutkiem...