Kolejna próba przelania zawartości mojej przeciążonej głowy na elektroniczne, nic nie znaczące kartki.
Nie mam pojęcia od czego zacząć, tyle się ostatnio wydarzyło. Śmieszne - prawie wszystko negatywne. Na próżno próbuję doszukać się gdzieś pozytywów. Wszystko zanika, jakby nigdy nie istniało, a wspomnienia powoli stają się zbyt odległe, zamazane. Mam przed sobą czystą białą kartkę, prawie jak szansa nowego życia. Tylko nie wiem jak ją zapisać, poprzednia cała pokreślona, teraz nie umiem już pisać, boję się popełnić tych samych błędów. Gdybym tylko mogła cofnęłabym się w czasie i odnowiła cały rok 2009. Niestety tak się nie da, a ja ponoszę przykre konsekwencje swoich czynów. I wcale nie jest mi lepiej pisząc tu dziwne skomplikowane słowa, których i tak nikt nie zrozumie. Ale zawsze to jakiś krok - lepiej się pozbyć choć części, bo duszą.
Poznałam ostatnio wiele osób. Cudownych i tych mniej. Ktoś pewnie stwierdzi, że znajomości na odległość się nie opłacają. Fakt. Są trudne, ale to też znajomości. Dlatego miło mi czasem napisać do kogoś oddalonego ode mnie 12 000 km tylko po to, żeby cztery godziny poświęcił na samo pocieszanie, na rozmowę, na opowiadanie o wzajemnych marzeniach. Poznałam też ludzi tych bliżej. Jestem miło zaskoczona, przyjemnie połaskotała świadomość, że można zacząć na nowo a przeszłość zostawić w tyle.
Ja zawsze muszę pozbyć się myśli z mej głowy, inaczej popadam w odrętwienie i dziwny smutek trawi me trzewia... kiedyś pisałam wiersze- teraz jakoś dziwnie nie mogę, nie mogę złożyć linijek by miały one dla mnie sens i metaforyczne znaczenie. Były opowiadania, których nie potrafiłam skończyć, a teraz...? Jest moje życie i dziwnie monotonne wyżalanie się gdzieś w pusty eter cybernetycznej przestrzeni internetu. Sama bym chciała zmienić i 2009 rok i ten obecny, poza paroma wyjątkami. Mam nadzieję, że pozostaniesz tutaj na dłużej- bardzo bym chciała móc czytać więcej słów od Ciebie niż na fotoblogu.
OdpowiedzUsuńTwoja Pandorcia :)