Przynależność.

Co się dzieje, kiedy oddajemy komuś całych siebie?

Komuś wyjątkowemu, kto potrafi zaczarować każdą chwilę i sprawić, że czas się zatrzymuje?

Miesza ból z rozkoszą i żal z bezgraniczną ufnością? 

Cały organizm nagle się przestawia:

serce zaczyna uderzać dwa razy mocniej i trzy razy szybciej, myśli krążą wokół jednego imienia, a usta wciąż je wymawiają niestrudzone.

Czy tak się kocha? Łzy naprzemiennie z wybuchami śmiechu?

Wątpliwości z pewnością, że wszystko będzie dobrze?

Taka ślepa naiwność - istny paradoks.

I już na zawsze pozostanie ta jedna niewiadoma...

Zawsze będziemy obawiać się diagnozy, że miłość nas oślepiła, że to nie jest szczęście.

Ale nie chcę się budzić. Chcę trwać w tym śnie.

Kochaj...

Przychodzi taka chwila, kiedy zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy odpowiedzialni za swoje życie. Każdy czyn, każdy krok kształtuje naszą przyszłość i nas samych. 

Zazwyczaj kiedy dopada nas setka obaw i strach...paniczny strach przed kolejnymi latami, podczas których - być może do końca życia - będziemy żałować , że daliśmy ponieść się chwili.

Ale czy ja będę żałować?

Człowiek został stworzony słaby, ale nikt nie odebrał nam woli walki, a ta nas umacnia.

Jedyne czego się boję, to to, że Cię straciłam.

Bo jaki jest sens żyć dalej kiedy ktoś odebrał Ci całe Twoje życie?

Byłeś moim porankiem, wieczorem, dniem i nocą.

Wschodem i zachodem słońca.

Księżycem w każdej jego postaci.

Byłeś wszystkim dla czego warto żyć.

Jaką cenę przyjdzie mi za Ciebie zapłacić?