Mary...

Chciałam Go zobaczyć, przyznaję...dawno nie przychodził do mnie w snach.

Dziś znów zobaczyłam Jego twarz, wtedy tak wyraźnie....po przebudzeniu znów była tylko mgłą.

I ta bezsilność kiedy nie potrafiłam przypomnieć sobie Jego głosu...bo minęło już tak wiele czasu.

W tym śnie był wciąż taki sam, jakim Go zapamiętałam: uśmiechnięty i troskliwy. Przytulił mnie mocno do siebie i obdarzył tym najpiękniejszym uśmiechem. Poczułam ciepło, czułam je nawet kiedy już nie spałam, bałam się otworzyć oczy choć druga część snu mnie do tego zmusiła.

I ciemność, która za Nim przyszła. Zmiana scenerii i ta okropna rzeka, której tak się boję.

I On, gdzieś wyrzucony na brzeg, krótka wiadomość gdzie mamy Go szukać i ciało w kilku kawałkach przywiezione do domu.

Dlaczego kiedy się obudziłam trzymałam w ręku telefon i chciałam do Ciebie zadzwonić? 

Dlaczego czułam tak piekące łzy kiedy zdałam sobie sprawę, że to sen, że Ciebie nie ma.. nie ma już 11 lat. I pewnie nigdy już Cię nie zobaczę.

Może jest coś po Drugiej Stronie. Jestem w stanie w to wierzyć, jeśli tylko to pozwoli mi znów się z Tobą zobaczyć.

Godzinami siedzę i za Tobą tęsknię. Zawsze byłeś dla mnie kimś najważniejszym, Opiekunem i murem bezpieczeństwa. 

Tak bardzo chciałabym się do Ciebie przytulić.

[*]